Έρημοι με χαρακτήρα

Διαβάζοντας το έδαφος

Πριν επιλέξετε προορισμό, μάθετε τους τρεις όρους που περιγράφουν τα περισσότερα εδάφη ερήμου. Το έργκ είναι θάλασσα άμμου, η κυλιόμενη περιοχή με αμμόλοφους που φαντάζονται οι περισσότεροι. Το ρεγκ είναι χαλικώδης πεδιάδα, σταθερή και συχνά επίπεδη μέχρι τον ορίζοντα. Το χαμάντα είναι γυμνός βραχώδης οροπέδιο, σμιλευμένο από τον άνεμο ώστε να μένει λίγο χαλαρό υλικό. Μόνο περίπου το ένα τέταρτο της Σαχάρας είναι άμμος· το υπόλοιπο είναι πέτρα, χαλίκι και βουνό. Το να γνωρίζετε ποιο έδαφος διασχίζετε σας λέει πόσο γρήγορα θα κινηθείτε, πόσο καυτή θα είναι η επιφάνεια και πόσο δύσκολη μπορεί να είναι μια διάσωση.

Οι ίδιοι οι αμμόλοφοι εμφανίζονται σε αναγνωρίσιμες μορφές. Οι μπαρχάνες είναι ημισέληνοι που μετακινούνται με τον άνεμο. Οι γραμμικοί αμμόλοφοι σχηματίζουν μακριές παράλληλες ράχες, όπως στην Simpson Desert της Αυστραλίας. Οι αστρικοί αμμόλοφοι, που σχηματίζονται από ανέμους πολλών κατευθύνσεων, γίνονται τα ψηλότερα και πιο γλυπτικά σχήματα της γης, και είναι αυτοί που κρατούν τη σκιά πιο δραματικά την αυγή.

Οι αραβικές θάλασσες άμμου

Το Ρουμπ αλ Χαλί, ή Κενό Τέταρτο, είναι η μεγαλύτερη συνεχής έρημος άμμου στον κόσμο, που εκτείνεται σε Σαουδική Αραβία, Ομάν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Υεμένη. Ο Wilfred Thesiger το διέσχισε δύο φορές στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και έγραψε γι' αυτό στο Arabian Sands, που παραμένει η πιο ειλικρινής αφήγηση για τις απαιτήσεις του. Σήμερα, οι ταξιδιώτες συνήθως προσεγγίζουν από την Όαση Λίβα στο Αμπού Ντάμπι ή από το νότιο Ομάν, πάντα με έμπειρα πληρώματα.

Στο Ομάν, οι Αμμόλοφοι Σαρκίγια (κάποτε γνωστοί ως Αμμόλοφοι Βαχίμπα) προσφέρουν μια πιο συμπαγή θάλασσα αμμόλοφων σε απόσταση από τη Μασκάτ. Στη νότια Ιορδανία, το Γουάντι Ραμ είναι διαφορετικού τύπου έρημος: βουνά από ψαμμίτη και γρανίτη που υψώνονται από κοκκινωπές κοιλάδες με άμμο, προστατεύεται και είναι εγγεγραμμένο στον Κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς της UNESCO από το 2011. Οι διαδρομές στο Γουάντι Ραμ καθοδηγούνται σε μεγάλο βαθμό από μέλη της τοπικής βεδουινικής κοινότητας, και η πεζοπορία εκεί την άνοιξη ή το φθινόπωρο είναι από τους πιο ήσυχους τρόπους να νιώσετε την κλίμακα της ερήμου.

Βόρεια Αφρική

Το Ερ Σεμπί, κοντά στο Μερζούγκα του Μαρόκου, είναι μια συμπαγής θάλασσα άμμου με κορυφογραμμές που αποκτούν εξαιρετική διαύγεια το πρωί. Πιο νότια, το Ερ Σιγκάγκα, στο οποίο φτάνετε με χωματόδρομο από το Μχαμίντ, φαίνεται πιο έρημο και απαιτεί περισσότερα από τα οχήματα και τους οδηγούς. Στην Αίγυπτο, οι κιμωλιώδεις σχηματισμοί της Λευκής Ερήμου και οι αμμολοφικές σειρές της Μεγάλης Θάλασσας Άμμου εκτείνονται προς την όαση Σίουα. Στην Αλγερία, το Τασίλι ν'Αζέρ φιλοξενεί μία από τις σπουδαιότερες συλλογές προϊστορικής βραχογραφίας στον κόσμο, και καλύτερα επισκέπτεστε το με αδειούχους τοπικούς οδηγούς και με την υπομονή που απαιτούν οι άδειες.

Νότια Αφρική

Η Ναμίμπ περιγράφεται συχνά ως μία από τις αρχαιότερες έρημους της Γης. Στο Σοσουσβλέι, μέσα στο Εθνικό Πάρκο Ναμίμπ-Ναούκλουφτ, κοκκινωποί αμμόλοφοι περικλείουν χλωμές αργιλώδεις λεκάνες. Κοντά, το Ντεντβλέι φιλοξενεί μαυρισμένα ακακίες της ερήμου που στέκουν άψυχες για αιώνες, διατηρημένες από την ξηρασία. Κατά μήκος της Ακτής των Σκελετών, η ατλαντική ομίχλη κυλά προς την ενδοχώρα και δίνει στην έρημο μια δροσερή, σιγανή παλέτα χρωμάτων. Στην ενδοχώρα, η Καλαχάρι είναι τεχνικά ημίξηρή, μια σαβάνα με κόκκινη άμμο και χορτάρι που συντηρεί πολύ περισσότερη άγρια ζωή απ' όσο υποδηλώνει το όνομά της.

Αμερική και Ασία

Η Ατακάμα της Χιλής είναι από τα πιο ξηρά μη πολικά μέρη της Γης. Γύρω από το Σαν Πέδρο δε Ατακάμα, οι αλατούχες λίμνες και οι διαβρωμένες κορυφογραμμές της Κοιλάδας του Φεγγαριού βρίσκονται σε υψόμετρο, οπότε η προσαρμογή στο υψόμετρο είναι εξίσου σημαντική με την ενυδάτωση. Στη Μογγολία, η Γκόμπι φιλοξενεί τους Χονγκορίν Έλς, αμμόλοφους γνωστούς για τον χαμηλό βόμβο που παράγουν όταν γλιστρά η άμμος. Στην Καλιφόρνια, η Κοιλάδα του Θανάτου φτάνει το καλοκαίρι σε θερμοκρασίες που είναι συστηματικά επικίνδυνες· είναι προορισμός χειμώνα για όποιον δεν έχει ισχυρούς λόγους να πάει τον Ιούλιο.

Φωτογραφίζοντας τους αμμόλοφους

Οι αμμόλοφοι προσελκύουν με το χαμηλό φως. Την πρώτη και την τελευταία ώρα, το πλάγιο φως ξεχωρίζει τη ράχη από την πλαγιά και οι σκιές γίνονται βιολετί και βαθιές. Μέχρι τα μεσημέρια το ίδιο τοπίο ισοπεδώνεται σε έναν λαμπερό τόνο. Σχεδιάστε τη θέση σας την προηγούμενη βραδιά και περπατήστε μέχρι εκεί στο σκοτάδι, ακολουθώντας μια διαδρομή που κρατά τα δικά σας ίχνη έξω από το κάδρο.

Εκθέστε για τη φωτεινότερη άμμο. Τα φωτεινά σημεία σε μια ηλιόλουστη ράχη καίγονται γρήγορα, ενώ μια σκούρα σκιά μπορεί να μείνει σκούρα χωρίς να βλάψει τη φωτογραφία· αυτή η αντίθεση είναι το θέμα. Ένας τηλεφακός συμπιέζει τις μακρινές κορυφογραμμές σε στρώματα ζωνών, ενώ ένας φακός ευρείας γωνίας αποδίδει καλύτερα όταν κάτι πραγματικό αγκυρώνει το προσκήνιο, όπως τα κύματα του ανέμου ή ένας μοναχικός κλάδος ακακίας.

Η άμμος είναι αδυσώπητη για τον εξοπλισμό. Αλλάζετε φακούς μέσα σε όχημα ή σε μεγάλη τσάντα, κρατήστε φυσητήρα αντί για πανί και φυλάσσετε εφεδρικές μπαταρίες κοντά στο σώμα σας τις κρύες νύχτες της ερήμου. Ζητήστε άδεια πριν φωτογραφίσετε ανθρώπους, τηρείτε τους κανόνες του πάρκου για τα drones και μην ζητάτε ποτέ από έναν οδηγό να κάνει επικίνδυνη κίνηση για μια φωτογραφία.